lestrange

Thank you Pa!

Pinalaki akong motivated by rewards. Every year, tuwing nasa honor roll ako nung grade school, may prize ako. Tapos high school… tapos kolehiyo. Kaya medyo protective ako sa mga meron ako bordering on obsessive. Hindi ko lang kasi basta hiningi, pinaghihirapan ko kasi talaga para maging deserving.

Nung grumaduate ako nung high school, hindi pa ako tinatanong ni papa kung ano bang gusto kong makuha. So ako na nagtanong. Sagot niya sa’kin, yung graduation gift ko, yung tuition ko na sa San Beda.
Sabi ko kay papa, ang korny niya.

Ang sistema kasi sa bahay, pag may gusto, kailangan muna ng approval ni papa bago magliquidate si mama. So kung hindi pumayag si papa na sa Beda ako mag-aaral, malamang di ako nag-aral doon. Noong una kasi, hindi nila peg dahil
1. All-boys dati
2. Hindi sikat dito sa La Union, kung sumikat man recently, malamang tungkol lang sa hazing.
3. Mahal

Nakumbinsi ko naman sila.
Pumunta ako ng Manila. And enjoyed my gift.
And as usual I was protective bordering on obsessive. Hindi lang dahil gusto ko ng disenteng transcript pero dahil prize ko yun e. Pinaghirapan ko yun para maging deserving.

Nung high school, since ayoko ng math, kumokopya lang ako ng assignment sa trigo. Sa kolehiyo, kahit walang assignment sa calculus, sinasagutan ko yung problems sa libro. Dati hanggang 84 lang ako sa math, ngayon uno pa ako.

Nung high school, pag walang klase, tulog lang ako hanggang tanghalian. Ngayon, kahit wala akong klase pag sabado, nasa library lang ako.

Last school year, ito yung pinakamahirap ara sa’kin dahil madami akong majors. At praning akong bumagsak so maliban sa hindi na ako natutulog, at di na ako gumagala, hindi na ako nakakauwi dito. Tuwing may long weekend, ako lang natitira sa dorm. Ako yung huling umuuwi pag bakasyon at ako yung unang dumarating pagka magreresume na ang klase.

Anyway, every Christmas, in return, nagbibigay ako ng gift kina Mama’t Papa. Last year, di ako nakabili ng ireregalo. So ginawa ko, pumunta ako sa pinakamalapit na Expressions, bumili ng box at certificate holders. Ang binigay ko sa kanila, yung DL certificates ko nung first year.

Korny pero benta.

Buti na lang di ko binigay lahat ng certificates, at least may stock pa ako para sa susunod na pasko.
Tapos next year, siguro blow up ng grad pic ko, diploma, o kaya certification ko as a CPA.

Benta

Problema, wala na si Papa.

And that sucks. Ang anti-climactic lang na kung kailan confident na akong sumagot pag may nagtatanong

Ng course ko.
Dati: BS Accountancy sa ngayon
Ngayon: BS Accountancy nang taas ang noo

Ng year of graduation ko
Dati: Baka next year
Ngayon: Sa March

Kung kailan ako magboboard? Next year. Nakapagpareserve na nga ako sa review school e.

Andun na ako sa point na konting push na lang, CPA na ako. Abot kamay.

Nung nastroke nanaman siya, nung nasa ospital kami, ang sinabi ko nang iwanan kami nila mama at oma sa room, pag nasa tabi ko siya pagkagraduate ko, hindi na ako hihingi pa ng reward. That would be enough.

So nung nalaman ko na wala na si papa. It sucked. Bitter ako.
Wala na ngang frills eh, presence na lang, di pa kineri. Hindi pa pinush
Nakakaasar naman si God.

After a while, I came across a quote from Ralph Waldo Emerson

“The greatest gift is a portion of yourself”

And papa gave me more than that.
He gave me his name, even his nose. He gave me a life.

Pa, I will forever be grateful.
Thank you and advanced happy father’s day.

The Kids and I

You see kids, if my social ineptitude towards the people of my age is a problem, then my social ineptitude towards kids is a bigger one. 

I’m a big believer of speaking to kids like I’m on their level because otherwise, I wouldn’t be able to talk to them at all. 

A while ago, my uncle who didn’t know any better left his son for me to baby-sit. And I had to make sure he ate his dinner. 

So I did what none of you would have. I gave him a mild death-stare. 

I felt like Regina in OUAT but it kind of worked. 

So haha. 

Pensieve Thursday: Happy Birthday Vatti!

Published Sept. 5, 2011 on my Blogspot

Dear Papa,

Birthday mo ngayon ay maligayang kaarawan, binabati kita ngayon kasi di ako makatulog sa kakaisip kung pano ako papasa sa accounting lalo na’t sabado na nakaset ang mga quiz which means na pag friday, for sure sobrang bangag ang aabutin ko dahil sabay sabay ang demand ng accounting, finance at econ na pareparehas na kailangang kong pag-effortan since gusto ko pa rin namang magDL. Kundi di mo ko bibilhan ng gadget. Juks, I know bibilhan mo pa rin ako with konting sundot sundot. Ako na oportunista. It’s me already!

Anyhow, I would like to take this opportunity to thank you for everything you’ve done for me na minsan, hindi ko naappreciate. Thank you kasi pinag-aral mo ko dito sa Manila tapos sa SBC pa na sa ang mahal mahal. Thank you din sa baon na kadalasan na tinatake for granted ko at masigabong thank you kasi … LAB MO.ME.

Yun lang at wala akong lakas ng loob para sabihin sayo yan nang personal. Basta always remember, LAB KO YOU! Kaya wag ka nang mag-encore sa pagpapa-ospital ah, tinatakot mo ko eh. Pahotel-hotel ka pa pang palusot, pfffft. Anyhow, bawal ka magkasakit ng very severe ah, gusto ko healthy ka pag may CPA, LLB na sa dulo ng pangalan ko.

MMVP

I promise to make my vatti proud.